Showing posts with label Radio & TV Broadcast. Show all posts
Showing posts with label Radio & TV Broadcast. Show all posts

MESSA DI REQUIEM per BELLINI      

Gaetano Donizetti (1797 - 1848)
Premièr 
Chiesa di Santa Maria Maggiore, Bergamo
28 April 1870 
26 March 1971   
Sala Verdi, Milano  
RAI Broadcast

Orchestra e Coro di Milano della RAI 
Gianandrea Gavazzeni conductor
Mino Bordignon chorus master

Leyla Gencer soprano
Mirna Pecile mezzo-soprano
Armando Moretti tenor
Alessandro Casis bass
Agostino Ferrin bass

Note: ¹ ² ³ You should read Lynn René Bayley’s article below (The Art Music Lounge) for important performance detail.
Note: Orchestra and choir also performed Pizzetti's Introduzione all’Agamennone di Eschilo for orchestra and choir.

 Recording date

Recording Excerpts 

Messa da requiem, Op. 73 Requiem et Kyrie Requiem aeternam
Messa da requiem, Op. 73 Requiem et Kyrie Te decet hymnus
Messa da requiem, Op. 73 Requiem et Kyrie Kyrie
Messa da requiem, Op. 73 Requiem et Kyrie In memoria aeterna
Messa da requiem, Op. 73 Dies irae Dies irae
Messa da requiem, Op. 73 Dies irae Tuba mirum
Messa da requiem, Op. 73 Dies irae Judex ergo cum sedebit
Messa da requiem, Op. 73 Dies irae Rex tremendae majestatis
Messa da requiem, Op. 73 Dies irae Recordare Jesu pie
Messa da requiem, Op. 73 Dies irae Ingemisco tamquam reus
Messa da requiem, Op. 73 Dies irae Preces meae sunt dignae
Messa da requiem, Op. 73 Dies irae Confutatis maledictis
Messa da requiem, Op. 73 Dies irae Oro supplex et acclinis
Messa da requiem, Op. 73 Dies irae Lacrymosa dies illa
Messa da requiem, Op. 73 Domine Jesu Christe
Messa da requiem, Op. 73 Lux aeterna
Messa da requiem, Op. 73 Libera me, Domine
Messa da requiem, Op. 73 Dies irae
Messa da requiem, Op. 73 Libera me, Domine
 
AVANTI               
1971.03.28

RADIOCORRIERE.TV                                                
1971 April 04 - 10

RADIOCORRIERE.TV                                                
1982.09.03

THE ART MUSIC LOUNGE

2019.09.15

Donizetti’s Excellent “Requiem”

DONIZETTI: Messa de Requiem, “To the Memory of Vincenzo Bellini” / Leyla Gencer, sop; Mirna Pecile, mezzo-soprano; Ennio Carlo Buoso, ten; Alessandro Cassis, bar; Agostino Ferrin, bs; Orchestra Sinfonica e Coro d Milano della RAI; Gianadrea Gavazzeni, cond / Archipel ARPCD0475 (live: Milan, March 26, 1971)

I was poking around on the Naxos website for reviewers, trying to see what recordings were available with soprano Leyla Gencer, when I tripped across this release. At first, I thought it was a misprint: a Requiem Mass by Donizetti? Surely, they were wrong. But they weren’t.

Where they were wrong, however, was in the identification of the tenor, listing one Armando Moretti instead of Ennio Buoso ¹; the elimination of the fifth soloist, bass Agostino Ferrin, who sings on two numbers; and the year of the performance, giving 1971 instead of 1961 ². I found the correct listing of the soloists and the correct date on a posting of this recording on YouTube, and checked it out. Ennio Buoso does have one other posting on YouTube, singing “Vengo à stringerti, dolce mia vita,” and by making a careful comparison I determined that his was, indeed, the tenor voice on this recording, thus I also accepted the later date. Another reason I believed the later date was that soprano Leyla Gencer’s voice has here that unusual flutter which she only picked up around 1965 or so. If you listen to Gencer’s earlier recordings, such as the video of Il Trovatore with Mario del Monaco or the 1960 Don Giovanni which I reviewed earlier on this blog, you will discover that she did not have that flutter in the late 1950s/early ‘60s. But Archipel is a small Italian label of indefinite origin with only three major outlets, Naxos, Presto Classical and Berkshire Record Outlet, and I’m only too familiar with how often the Italians get things wrong.
I doubt that many opera lovers will know (I sure didn’t!) that Gaetano Donizetti wrote more than 100 sacred works, most of them unpublished, although the majority of these are short occasional works and academic exercises penned when he was being tutored by Simone Mayr. After 1824 he wrote only a few such works, a Miserere for voices and orchestra, an Ave Maria, and this Requiem. It was the last of his sacred pieces, begun in 1835 in memory of the death of Vincenzo Bellini, his friend and rival in the opera houses. It was finished by December, when it was to be performed, but for some unknown reason the plans for it fell through. It was finally premiered in 1870, 22 years after Donizetti’s death, in a performance heavily criticized by the Italian press for being weak. And that was the end of its performance history in Italy until this performance was given a century and one year later.
The work is often claimed to be “operatic,” but the vocal writing bears only a small resemblance to Donizetti’s operas. The choral and orchestral passages are richly detailed and quite dramatic, including some rigorous counterpoint in the Kyrie and Lacrimosa. Another interesting aspect is that the soprano and mezzo get very little to sing in this work except in a few ensemble passages; most of the solo vocal writing is given to the tenor and first bass (baritone), with a second, lower bass voice added in two selections, the “Tuba mirum” and the “Confutatis maledictus.” Because Gavazzeni hired the famous soprano Gencer for this performance, and she wanted a solo to sing, he gave her the tenor’s “Ingemisco,” ³ a much slower, quieter and more lyrical piece than the one by Verdi. (This may also have been conditioned by the fact that the tenor in this performance, Ennio Carlo Buoso, was a “crossover” artist of his time, like Kenneth MacKellar in the U.K. and Sergio Franchi in the U.S.)
Although this Requiem is not quite on the same exalted level as those of Cherubini, which preceded it, or Verdi, which followed it (and which was clearly influenced by Donizetti’s, particularly in the “Dies irae,” it shares with the Requiems of those two composers the fact that it is the greatest work that those three composers wrote. The Cherubini Requiem is also little known, mostly because it has no solo singers but only a chorus, yet as Toscanini’s recording proved it is a masterpiece, and every opera lover worth his or her salt knows that the Verdi Requiem is superb from start to finish.
Indeed, as you go through this work you will continually discover outstanding passages. Although much of the music is lyrical, none of it is banal. Donizetti avoids giving the singers high notes or even melodic lines that resemble arias. Moreover, one can tell that this piece was really written from the heart; at times, it is deeply moving.
There are two other recordings of this Requiem commercially available, a live performance on Dynamic and a studio recording from 1988 on Orfeo. The first of these has a rather weak conductor and defective singers and adds a one minute and nine-second prelude played by an organ that I found superfluous. The second of these features some outstanding singers, particularly soprano Cheryl Studer and first bass Jan Hendrik Rootering, but this edition adds much music that Donizetti meant to be cut from the finished work and the conducting is so lacklustre as to make an “Adagio” of the entire piece, robbing it of energy and vitality. That leaves only this one as really good representative of the Requiem. Gavazzeni conducts it almost with the energy of a Cantelli or Toscanini; both the orchestra and chorus give a much better account of themselves than was usual for Italian forces of that era. Occasionally, one of the solo voices seems to be a little off mic: Ferrin is just barely audible in the “Confutatis maledictus,” which may be what gave Archipel the idea that there was only one bass in the performance.
Regardless of the caveats mentioned earlier, this is a piece, and a performance, that all music lovers should hear. It will give you an entirely different perspective on the composer of such tripe as the “Queen Trilogy” operas. (© 2019 Lynn René Bayley)

Follow me on Twitter (@Artmusiclounge) or Facebook (as Monique Musique)



STABAT MATER    

Giacchino Rossini (1792 - 1868)
Premièr 
Théâtre-Italien, Salle Ventadour, Paris
07 January 1842
15, 16 February 1968   
Herkulessaal, Munich  
BR Broadcast

Symphonieorchester des Bayerischen Rundfunks
Chor des Bayerischen Rundfunks

Mario Rossi conductor
Bruno Pizzi chorus master

Leyla Gencer soprano
Binaca Maria Casoni mezzo-soprano
Luigi Alva tenor
Forbes Robinson bass

Recording date

COMPLETE RECORDING                  

1968.02.15

Recording Excerpts [1968.02.15]
Quis est homo Part III
Sancta Mater Part VI
Inflammantuz Part VIII
CONCERT – ISTANBUL
Hagia Eirene Museum
18 July 1989                                   

17. ISTANBUL INTERNATIONAL FESTIVAL 

Archi della Scala

Arienzo Pisani violin
Leyla Gencer soprano *
Ernesto Merlini harpsichord 

Corelli Concerto Grosso in D major Op.6 No.1
Vivaldi Vedro con mio diletto (RV717) Il Guistino *
Vivaldi O qui coeli (RV631) Motet for soprano, strings and harpsichord *
Locatelli Introduttione in G major Op.4 No.4
Locatelli Introduttione in D major Op.4 No.1
Vivaldi Sposa son disprezzata Bajazet *
Vivaldi Canta in prato (RV636) Motet for soprano, strings and harpsichord *

Recording date

Photos © YURDAER ACAR, Istanbul

Festival Poster Design by Tekin Ataman








CUMHURİYET DAILY NEWSPAPER                                                  
1989.07.19                                                                                  
                                                                   
Recording Excerpts                         
Vivaldi Canta in prato RV636 Motet for soprano, strings and harpsichord
Vivaldi Sposa son disprezzata Bajazed 
Vivaldi O qui coeli RV631 Motet for soprano, strings and harpsichord

Vivaldi Vedro con mio diletto RV717 Il Giustinio
The day before the concert                                                                             

RECITAL – ISTANBUL

Hagia Eirene Museum
23 July 1987    

15. ISTANBUL INTERNATIONAL FESTIVAL 

Leyla Gencer soprano
Roberto Negri piano

Monteverdi La mia Turca che d’Amor non ha fè (for solo voice)
Vivaldi Vedro con mio diletto (RV717) Il Guistino
Cimarosa La moglie infelice I Traci amanti
Salieri Quest’è bellissima, quest’è novissima Axur, Re d’Ormus
Gretry La fauvette Zemire et Azor
Gretry Rose chérie Zemire et Azor
Gluck Al pianto vostro Alceste
Donizetti Torna all'ospite tetto...Vieni o tu, che ognor io chiamo Caterina Cornaro
Donizetti Egli è spento Belisario

Recording Date

Photos © YURDAER ACAR, Istanbul

Festival Poster Design by Olcay Okay






GÜNEŞ DAILY NEWSPAPER
1987.06.14

MİLLİYET ART MAGAZINE
1987.07.05

GÜNEŞ DAILY NEWSPAPER
1987.07.28

"Hem alaturka hem Avrupalıyım"

Opera sanatçısı Leyla Gencer, 35 yıldır Avrupa'da yaşıyor


Ünlü İtalyan opera binası Scala'da 22 yıl sahneye yıkan Leyla Gencer, yılda birkaç defa Türkiye'ye geliyor. Sanatçı, "Anadolu adetlerini unutmadım. Ancak, yaşantı olarak tam bir Avrupalıyım. İki özelliği bir araya getirip medeni bir insan olmaya çalışıyorum" dedi

Leyla İpekçi

Leyla Gencer'in İstanbul seferi bu yıl da geçen yıl olduğu gibi İstanbul Festivali sayesinde gerçekleşti. Onu Nişantaşı'ndaki evinde ziyaret ettik:

Gencer'e, genç kızlığınızda böylesine bir isim yapmayı umuyor muydunuz şeklindeki bir soru yönelttiğimizde açık ve net olarak şunları söyledi.

Çocukluğumdan beri operaya çok merakım vardı. İstanbul'da konservatuvardayken konserler vermeyi, tiyatrocu olmayı düşünüyordum. Yıllar geçti çalışmalarım ilerledi. Ankara Devlet Tiyatrosu'na girdim, İtalyan hocalarla tanıştım. O zamanlar gerçek bir sanatçı olarak çalışmayı kafama koymuştum. Belki de biliyordum. Aslında insanın kendine güveni olmazsa bu iş olmaz. En baştan beri Scala'ya gideceğim diyordum... Ve gittim ve tam 22 yıl da devamlı Scala'daydım.

Türkiye'ye gelip gittikçe, neler hissediyorsunuz?


Aslında Türkiye'ye geldiğim zaman biraz daha fazla kalmak istiyorum. Ama devamlı kalamam burada, sıkılırım herhalde. Milano'da bile sürekli oturamıyorum ki! Mutlaka dolaşmam gerek. Sanatçılar biraz bohemdir. Bizim evimiz valizler. Bunu hep söylerim. 35 yıldır valiz yapıp açmaktan usandım diyorum. Ama bir türlü de valizsiz bir hayat düşünemiyorum.

Batılı yaşam tarzını benimsemeniz kolay oldu mu?


İnsanın iç zenginliği çok önemli. Bunu koruması için de kendi köklerini inkâr etmemesi gerek. 35 yıldır yaşantı olarak tam bir Avrupalıyım. Ama hiçbir zaman bir Türk, bir Anadolu kızı olduğumu yadsımadım. Tam tersine bundan gurur duyuyorum. Bence insanı insan yapan kökleridir. Geçmişini inkâr eden insanlar boş insanlardır. Derinlikleri yoktur. Bu da sanatçıda kendini belli eder. Her medeniyetin bazı özellikleri vardır. Ben aynı zamanda çok alaturkayım, hem de Avrupalıyım, Anadolu adetlerimi unutmayı hiçbir zaman düşünmedim. Ben iki özelliği bir araya getirip medeni bir insan olmaya çalışıyorum.

Sanatınız uğruna ne gibi özverilerde bulundunuz?


Hayat boyu, saatinde uyudum, denize girdim, güneş banyomu yaptım, vitaminlerimi aksatmadan aldım, normal bir evlilik hayatı geçirdim. Düzenli yaşadım ve çalıştım.

Feminizm hakkında ne düşünüyorsunuz, feminist misiniz?


Feminist hareketleri kadın sanatçılar arasında yaygın galiba Türkiye'de. Avrupa'da da aşırı feministler vardı ama şimdilerde biraz duruldular gibi. Ben sonuna dek kadın haklarına saygı duyuyorum. Kadın, kendi başına bir şahsiyet her şeyden önce. Ama öyle aşırı bir feministliği anlamıyorum. Her kadında biraz dişilik olmalı. Bu onun doğal bir parçası. Medeni bir feminizmden yanayım, aşırıya kaçmadan. Bence kadınlar hem kadınlığını bilsin hem de haklarını korusun. Kadın kadınlığını bitirmesin. Ama mesela bir kadının erkek gibi giyinmesini doğru bulmuyorum. Estetik bakımdan feminitesi olması gerek. Sanatçılar dışarıda zaten isim yapmış insanlar. O yüzden bu problemlerle pek fazla ilgilenmiyorlar. Ben de kendi haklarımı elde ettiğim için pek bir tepki göstermiyorum.
 

Diva'yı dinlerken...

Lütfi Ay

Aya İrini'de, bu eski Bizans Kilisesi'nin (taş kubbelerine bir ipek kadife yumuşaklığı giydiren) harika estetiği içinde, harika bir ses dinledik: Leyla Gencer.

Günümüzde sayıları çok azalmış olan büyük primadonnaların ancak müzik dünyasının oybirliğiyle erişebildikleri Divalığa, ses tanrıçalığına alnının teriyle yükselmiş olan bu seçkin sanatçımız, Scala'nın basamaklarına ilk adımlarını İstanbul Konservatuvarı'nda attığı için aynı zamanda şehrimizin yetiştirdiği ve çağdaş kültürüyle özleştirdiği bir cevherdi.
Leyla Gencer o akşam dinleyicilerine, bunaltıcı Temmuz sıcağında serinletici bir sanat rüzgârı estirerek, Monteverdi'den Vivaldi'ye, Cimarosa'dan Donizetti'ye kadar seçme operaların yorum ustalığı isteyen en güç aryalarını ince ayrıntıları titizlikle işlenmiş kusursuz tekniği renkli ve ifadeli bir yorumla bütünleşmiş örnek bir icra içinde sundu. Denebilir ki, Leyla Gencer'i dinledikten sonra İstanbul Festivali'nin operadan yana belirtmekten geri kalmadığımız eksikleri, boşlukları önemini yitirmiş gibiydi. Leyla Gencer'in olağanüstü bir performans halinde sunduğu resital, bütün o boşlukları tek başına ve en üst düzeyde doldurmuştur.
Leyla Gencer'in başarıları opera dünyasının vermekte en hasis davrandığı ses tanrıçası tahtına bir Türk kızı oturturken devlet operamızda kopan kıskançlık fırtınalarını, onu o zaman, Devlet Operası'ndan ayrılmak ve İtalya'ya yerleşmek zorunda bırakan entrikaları hatırlıyoruz. Kazanan kim oldu acaba? Leyla Gencer'in büyük tecrübesinden yeni sanatçı kuşaklarını yararlandırmak fırsatını kaçırmayan İtalyan operası mı yoksa, hâlâ cadı kazanı kaynatmaktan ciddi bir gelişme olanağına kavuşamadığı gazete sütunların- da tartışılan kendi operamız mı?
 

CONCERT – RAVENNA

Teatro Alighieri
11 July 1987     

RAVENNA FESTIVAL

Orchestra dell'archi di Venezia
Coro dell'Assazione Polifonica Ravenna
Daniela Contessi chorus master 
Roberto Negri piano
Leyla Gencer soprano

LA FOLLI TURCHERI
"Il Fascino dell’Orient"


Monteverdi La mia Turca che d’Amor non ha fè (for solo voice)
Vivaldi Sposa son disprezzata Bajazet
Cimarosa La moglie infelice I Traci amanti
Salieri Quest’è bellissima, quest’è novissima Axur, Re d’Ormus
Gretry Rose chérie Zemire et Azor
Gluck Al pianto vostro Alceste
Donizetti Torna all'ospite tetto...Vieni o tu, che ognor io chiamo Caterina Cornaro
Donizetti Egli è spento Belisario
 
Recording Date

Photos © GIORGIO BISERNI, Ravenna






LA REPUBBLICA
1987.06.05

Da Verdi a Rossini, Bizet, Donizetti una citta’ in musica

Ravenna - Come nelle feste d' un tempo. Uno squillo di tromba, l' inizio della terza Sonata di Rossini, segnalerà il luogo della manifestazione. E la città risponderà aprendo tutti i suoi spazi spettacolari e monumentali agli appuntamenti variegati che caratterizzano la seconda edizione di "Ravenna in Festival", presentata dall' ideatore Lorenzo Arruga come un' occasione di coinvolgimento che unisce musica, poesia e storia della città romagnola. Centro d' arte, Ravenna si propone con un' identità festivaliera estremamente vivace e imprevedibile. Rimane la destinazione operistica privilegiata della Rocca Brancaleone che ospiterà due titoli di grande richiamo. Il 16 luglio debutta una nuova produzione di Carmen, diretta da Rafael Fruebeck De Burgos, messa in scena da Pierluigi Samaritani e con la coppia Josè Carreras-Agnes Baltsa protagonista. Risponde Verdi con La forza del destino (29 luglio, la prima) in una produzione firmata da Filippo Crivelli e diretta da Romano Gandolfi che presenta l' intramontabile Carlo Bergonzi nelle vesti di protagonista, accanto a Josella Ligi, Giancarlo Pasquetto, Bonaldo Giaiotti e Helga Mller Molinari, mentre il 18 luglio la voce di Susan Dunn, con l' orchestra del Comunale di Bologna diretta da Riccardo Chailly, offrirà un recital. Al Teatro Alighieri, il 10 luglio prima esecuzione moderna per l' ignota Alina, regina di Golcanda di Donizetti, ennesima proposta preziosa nata al di fuori degli enti lirici: dirige Antonello Allemandi, la regia è di Lorenza Codignola, con scene e costumi di Pasquale Grossi: protagonista Daniela Dessì, in palcoscenico, con Rockwell Blake, Paolo Coni, Andrea Martin e Sergio Bertocchi. Sempre all' Alighieri "Le folli turcherie, il fascino dell' Oriente", recital di Leyla Gencer (11 luglio), l' unica rappresentazione il 26 luglio di Le pazzie, l' opera a confronto con teatro, cinema e attualità (di Arruga e Codignola), mentre sono quattro (dal 30 luglio) le repliche dello spettacolo Per Mozart affidato all' Aterballetto. Al Teatro Rasi l' opera/evento Djamileh di Bizet "raccontata da Arruga" e nella versione cameristica di Carlo Ballarini (14-19 luglio), e tre concerti monografici (8,23 e 24 luglio) dedicati a Bach, Mozart e Beethoven, diretti rispettivamente da Carlo Chiarappa, Amedeo Monetti e Daniele Gatti. Ma la denza programmazione, che si apre il 4 luglio con la Stabat Mater di Rossini diretto da Chailly in Sant' Apollinare in Classe e si concluderà il 4 agosto con il Deutsches Requiem di Brahms diretto da Wolfgang Sawallisch in Piazza San Francesco, è distribuita in mille rivoli di musica e proposte. Dalla manifestazione-performance Ritratto di Ravenna (Santa Maria delle Croci, dal 5 al 15 luglio), agli incontri di domenica a mezzanotte "Le buonanotti", alle meditazioni musicali al calar del sole previste (il venerdì) a San Vitale, alle tradizionali letture dantesche (sabato) offerte alla Tomba di Dante.

IL PICCOLO
1987.07.09

LA STAMPA                                                  
1987.07.11 

IL PICCOLO
1987.07.11

IL PICCOLO
1987.07.14

EDOARDOPERA (Social Media Post)
2023.09.23

COMPLETE RECORDING                                                      

        

Recording Excerpt                                                                                                   
Gluck Al pianto vostro Alceste Act I                                                                               
Gluck Al pianto vostro Alceste Act I (Longer Version starts from 50.12)